Van Ter Apel naar Amsterdam: Omar's reis als WorldCoach

Foto: KNVB Media

In de kantine treffen we Omar. Aan een houten bartafel installeren we alles voor het gesprek. In zijn thuisland voetbalde Omar, maar hier is hij coach geworden. Een WorldCoach zelfs: opgeleid tijdens de allereerste WorldCoaches-cursus ooit in Nederland. Die cursus volgde hij in Ter Apel, de plek waar zijn Nederlandse reis drie jaar geleden begon.

Voor de KNVB was het een mijlpaal: na tientallen cursussen wereldwijd, van Afrika tot Zuid-Amerika, werd de kennis voor het eerst in Nederland toegepast. Samen met het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) en de UEFA Foundation for Children worden nieuwkomers in Ter Apel opgeleid tot WorldCoach. Zij leren sportactiviteiten organiseren voor kinderen, zowel in het azc als later in hun nieuwe woonplaats. Zo versterken ze niet alleen sportdeelname, maar ook sociale cohesie, zeker wanneer deelnemers actief worden bij lokale amateurverenigingen. 

Introductie in de Nederlandse voetbalcultuur

Omar woont inmiddels drie jaar in Nederland. Zijn verblijf is nog onzeker, maar toch zet hij zich al volledig in voor het amateurvoetbal. Zijn eigen coaches, Ingrid en Robert, vormen zijn inspiratie. Volgens Omar is Robert altijd ‘straight to the point’ en ontzettend eerlijk. Een goede introductie in de Nederlandse cultuur van directheid, maar ook van vrijwilligers die elkaar helpen. “Ik weet nog dat geen van de spelers uit ons team van vluchtelingen schoenen had,” vertelt Omar. “Na een tijdje ging Robert persoonlijk voor iedereen nieuwe schoenen regelen.”

De opleiding tot WorldCoach gaf Omar het gevoel dat hij iets kon teruggeven. “Bij WorldCoaches kreeg ik de kans om het vak te leren.” Inmiddels traint hij een onder-15-team in Amsterdam. Hij vertelt over een ouder die hem laatst een lift gaf: “Die man was verbaasd toen hij me afzette. Hij zei: ‘Woont de coach van mijn kind in een azc?’ Maar nu helpen ze me, halen ze me op. En ik help hen door te coachen.”

Teamgevoel

De taal was in het begin een uitdaging. “Ik coach in het Engels. Dat was in het begin lastig, maar later ging het prima. Door ze te trainen en vriendelijk te zijn, begonnen we elkaar echt te begrijpen. Nu voel ik me goed in het team.”

Waar hij het meest trots op is? Het teamgevoel dat is ontstaan. “Het belangrijkste is dat ze plezier hebben en iets leren. De spelers leren zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun acties. Ze beginnen elkaar te helpen. Als team groeien ze.”

Voetbal verbindt

Dan wordt Omar serieuzer. Hij vindt ontmoetingen cruciaal. “Veel mensen hebben een mening over het azc, maar hebben de mensen die er wonen nog nooit gesproken. Door voetbal maak ik die connectie.” Ook voor hemzelf was voetbal de sleutel. “Ik kwam bijna niet uit mijn kamer in het azc in Wageningen… tot ik ging voetballen.”

Hij benadrukt dat hij op zijn club nog steeds de enige vluchteling is. “Maar dat betekent niet dat ik niets doe,” zegt hij zonder klagen en juist met ambitie. “Ik wil doorgroeien als coach.”

Een WorldCoach. In Nederland. En precies op de plek waar die rol het verschil maakt.