Het G-team van FC Ommen: 'Het mooie van deze gasten is dat ze goudeerlijk zijn'

Het G-team van FC Ommen, met de op de voorgrond Nicolien. - Foto: Sanne Donders

De vrienden Rob, Gilian, Berry, Nicolien en Sem maken deel uit van het G-team van FC Ommen en voetballen elke donderdagavond. Ook als het heel hard regent. Want het sociale aspect is misschien nog wel belangrijker dan het voetballen zelf. “Iedereen kan hier alles tegen elkaar kan zeggen.”

In Ommen regent het zo hard dat de shirts van alle G-voetballers van FC Ommen binnen een mum van tijd doorweekt zijn,  terwijl Gilian nog maar eens vuurt op het doel van de Ommense keeper met het felgroene keepersshirt van Heracles Almelo. De bliksemflitsen daarna lijken hem niet te deren maar trainer en begeleider Ard Veurink monstert de lucht en spreekt zijn twijfels uit. “Ik denk dat we zo naar binnen moeten.” “Maar bij Arsenal-City gingen ze laatst ook gewoon door”, weet een blonde dunne jongen die niet van plan lijkt om het kunstgrasveld snel te gaan verlaten. Hoe drijfnat zijn shirt, dat inmiddels op zijn lichaam plakt, ook is. Maar als hij even later aan een grote tafel in de kantine zit, met een klein zakje paprikachips in de hand, is de conclusie dat het wel echt noodweer moet zijn geweest in Overijssel.

Wild idee

Ard Veurink laat zijn blik tevreden door de kantine gaan. Hij zette zelf zo’n tien jaar geleden het G-team op bij FC Ommen, de fusieclub die drie jaar geleden is ontstaan uit OZC en OVC’21. “Eigenlijk een wild idee dat ik samen heb bedacht met Ronnie Huizing op (toen nog) Koninginnedag. Niet veel later hadden we een G-team en konden we trainen. Donderdagavond is vaste prik.”

Dikke schik

Als je toch ziet hoe ze op sociaal gebied vooruit zijn gegaan dan is dat nog een grotere winst dan het voetballen zelf

G-voetbal is voor alle mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking die moeilijk mee kunnen komen met regulier voetbal. Veurink is gepassioneerd en lacht veel. “Dat komt vooral door mijn spelers,” legt hij uit. “Die hebben dikke schik. En ik dus ook. Elke donderdagavond trainen zit helemaal in hun systeem: voetballen. Een en al plezier. Als je toch ziet hoe ze op sociaal gebied vooruit zijn gegaan dan is dat nog een grotere winst dan het voetballen zelf. Maar vlak dat bewegen ook niet uit. Ik zie jongens nu heen en weer rennen die moeite hadden met hardlopen. Dat is winst.”

Goudeerlijk

Hij wijst naar een wat afwezige speler met een bril die een beetje achteraf staat. “Kijk deze voetballer loopt al twaalf jaar mee en het is hem nog steeds niet gelukt om een klavertje vier te vinden op het kunstgras. Maar hij heeft wel de grootste lol.”

Deze voetballer loopt al twaalf jaar mee en het is hem nog steeds niet gelukt om een klavertje vier te vinden op het kunstgras. Maar hij heeft wel de grootste lol

Veurink veegt de laatste regendruppels van zijn gezicht. “Het mooie van deze gasten is dat ze goudeerlijk zijn. Ben je leuk dan ben je leuk en vinden ze je niks dan lig je eruit. Daar houd ik wel van.”

Heracles

Twee jongens uit zijn groep melden zich binnenkort bij Heracles. Naast PEC Zwolle en FC Twente een van de drie dichtstbijzijnde eredivisieclubs in de buurt. “Dan mogen ze trainen in het stadion. Vinden ze geweldig. In Heracles-tenue.”

Binnen het team van Veurink vormen Sem, Gilian, Nicolien, Rob en Berry nog een apart groepje vrienden die elkaar door dik en dun steunen. Ook als de een het even moeilijk heeft. Nicolien worstelde de afgelopen maanden met haar gezondheid. “En toen voelde ik me heel erg gesteund door de jongens. Ik moest maanden thuisblijven. Gewoon alleen maar thuis, niks doen. Daarna moest ik alles weer opbouwen. Vertrouwen terugkrijgen in mijn lichaam. Ook hier op het voetbalveld. Dan zeggen ze allemaal: “doe alles in je eigen tempo.” Dat is heel fijn. En als anderen te veel vragen stellen, houden ze diegene een beetje af.”

Als je om elkaar geeft

Ik heb de jongens onder de duim hoor. Ze luisteren allemaal naar me

“De vriendschap gaat diep,” weet ook Berry die vaak het hoogste woord voert. “We kunnen hier alles tegen elkaar zeggen.” Praktisch is het ook: ”Kunnen we een keertje niet naar de training komen omdat we geen vervoer hebben dan bellen we elkaar en zorgen we dat we allemaal kunnen komen. Gewoon alles wat je doet als je om elkaar geeft.”

Nicolien is de enige vrouw in de groep. “Ook ik heb altijd gezegd dat voetbal voor jongens is. Ik heb veel sporten gedaan. Gymnastiek en dansen. Geen voetbal want dat is voor jongens. Maar dan kan je mening dus toch veranderen.” Dan lachend: “Ik heb de jongens onder de duim hoor. Ze luisteren allemaal naar me.” Ze heeft er zelfs verkering aan overgehouden met Rob. “Ik kan het heel goed vinden met iedereen.”

Liever voetbal dan tafeltennis

Een uurtje eerder, in de stromende regen vuurde Berry nog snoeiharde ballen af op de ietwat kleine keeper die zijn schoten in de bovenhoek maar moeilijk kon keren en vaak net te laat duikt. Berry zat eerst op tafeltennis. “Ook leuk maar niet zo leuk als voetbal.”

Zo denkt Gilian er ook over. Hij voetbalt liever dan dat hij tennist. “Met voetbal kan ik lekker rennen en vliegen.” Berry heeft ervaren dat het fijn is om met gelijkgestemden te sporten. “Bij tafeltennis merkte ik dat de trainer zich niet hard maakte voor mij. Hier is dat allemaal heel anders.”

Tekst: Nik Kok