Column Jan Dirk v/d Zee: Roken is middelvinger naar het voetbal

Deze twee zinnen uit een liedje van de Editors zijn misschien wel de meest trieste die je ooit zult horen. Je vindt ze op het album 'An end has a start'. Door het melancholische karakter van leadzanger Tom Smiths’ stem, krijgen ze een extra donkere lading mee.

The saddest thing I’d ever seen
Were smokers outside the hospital doors

Proces van Ficq

In een interview op Radio 1, vorige week, vertelde strafadvocate Bénédicte Ficq dat ze het eerst niet zag zitten om een proces te beginnen tegen de vier grootste tabaksfabrikanten ter wereld. Pas toen ze ontdekte hoeveel extra stoffen er aan sigaretten worden toegevoegd - om rokers vanaf hun eerste trekje verslaafd te maken - besloot ze er een serieuze zaak van te maken.

Advocate Bénédicte Ficq beschuldigt de tabaksindustrie van moord, doodslag en misleiding. 

Ze beschuldigt de tabaksindustrie van moord, doodslag en misleiding. De advocate stelt bovendien dat het marketingapparaat van de fabrikanten zich richt op pubers, een toch al kwetsbare groep, die met hun onvolwassen brein de gevaren en gevolgen van de sigaret nog niet kunnen overzien.

Inmiddels heeft een stoet aan instituten zich achter de aangifte van de strafadvocate geschaard, waaronder De Nederlandse vereniging van kinderartsen, het Antoni van Leeuwenhoek, het Gronings academisch ziekenhuis, KWF Kankerbestrijding, de gemeenten Utrecht en Amsterdam en de gehele verslavingszorg. Niettemin heeft het Openbaar Ministerie vorige week laten weten onvoldoende mogelijkheden te zien om tot vervolging over te gaan. Ficq stapt nu naar het Gerechtshof.

Blauw van de rook

Ook ik was niet roomser dan de paus en stak af en toe een sigaret op. Het gevaar ervan drong niet echt tot mij door. Nu wel, gelukkig.

Voordat ik het nummer van de Editors hoorde, had ik nog nooit stil gestaan bij het ongemakkelijke beeld van rokers en een ziekenhuis. Net zomin als ik het raar vond dat een voetbalkantine na afloop van de wedstrijd blauw zag van de rook. Zo was het nou eenmaal. Je nam het voor lief.

Meer van mijn leeftijdgenoten hadden een tamelijk ontspannen houding ten aanzien van roken. In de jaren ’70 was het heel normaal om op verjaardagsfeestjes sigaretten in glaasjes tussen de borrelhapjes te zien staan en werd er gepaft tijdens een lange autorit. Ook ik was niet roomser dan de paus en stak af en toe een sigaret op. Het gevaar ervan drong niet echt tot mij door. Nu wel, gelukkig maar. 

Bij wedstrijden van het Nederlands elftal en andere vertegenwoordigende elftallen van de KNVB is al jaren een rookverbod van kracht. 

Rookverbod bij negentien clubs

Het is daarom een goede zaak dat er in voetbalkantines niet meer mag worden gerookt, de stadions rond wedstrijden van Oranje rookvrij zijn geworden en negentien voetbalverenigingen een rookverbod hebben uitgevaardigd.

Eén van die clubs is opmerkelijk genoeg het Amsterdamse afc Taba dat in de jaren ’30 werd opgericht door rijke tabakshandelaren. In een mail schrijft de voorzitter mij dat hij het vreemd vindt dat Taba nog steeds de enige rookvrije club uit de hoofdstad is. ‘Hoe idioot is het niet dat de club van jouw kind roken toestaat?’

Hij heeft een punt. Wie langs de lijn rookt, geeft het verkeerde voorbeeld aan alle kinderen die voetballen. Het is de middelvinger naar de sport en het voelt bijna even ongemakkelijk als de droevige beeldspraak van de Editors.

Maak de sportvelden rookvrij!

Columns Jan Dirk v/d ZeeBekijk hier de eerder gepubliceerde columns van Jan Dirk van der Zee.


Terug naar boven