Natasja de Graaf: 'Als vrouwelijke trainer breng je iets extra’s mee'

Natasja de Graaf: 'Vrouwen twijfelen te vaak of ze iets kunnen. Of denken dat ze er geen verstand van hebben. Ik zeg dan: doe het gewoon.' - Foto: KNVB Media

Natasja de Graaf is dit seizoen coach van JO13-2 van Eerbeekse Boys. Ze vormt een duo met collega-trainer Mark. Een ideale combinatie, want ze vullen elkaar aan. Veel vrouwelijke trainers komt ze niet tegen op de velden. “Ze twijfelen en vragen zich af of ze het wel kunnen. Ik zou adviseren om eens een dagje mee te lopen met iemand die al trainer, scheidsrechter of bestuurder is. Vraag hoe wij het ervaren, waar we tegenaan lopen en welke weg we hebben bewandeld. Dat maakt de instap een stuk makkelijker.”

Naam: Natasja de Graaf
Club: Eerbeekse Boys
Functie: Trainer-coach JO13-2
Werk: allround nagelstyliste

Evenwicht

"Als vrouwelijke trainer kun je iets extra’s brengen. Met name als het gaat om empathie richting de kinderen. Het is misschien een cliché, maar mannen zijn nu eenmaal wat zakelijker ingesteld en hebben vooral het voetbaldeel voor ogen. Als vrouw heb ik ook oog voor de veilige omgeving. Daardoor zijn we als trainersteam goed in evenwicht. Dat is ook van belang voor de vereniging. Vaak stoppen kinderen met voetbal zodra ze het moeilijk krijgen in een team. Voelen ze zich thuis, dan blijven ze langer aan de club verbonden."

Van het paard naar het veld

"Als klein meisje deed ik ooit aan paardrijden. Dat duurde niet lang. Ik kom uit een echte voetbalfamilie. Mijn vader en broer voetbalden allebei. Alleen mijn moeder had er niets mee. Toen ik een keertje meedeed met de voetbaltraining, was ik meteen om. Als 9-jarige begon ik in een jongensteam bij DDH in Apeldoorn, bij de senioren haalde ik de hoofdklasse en nu voetbal ik nog steeds met vriendinnen op de vrijdagavond in het 30+-team van Victoria Boys. Alleen kruisbandblessures hebben me ooit van het veld gehouden. Het spelletje geeft me zoveel plezier. Vooral het samen doen. Ergens aan werken, proberen een doel te bereiken. Ik ben echt van het teamwork."

Hand opsteken

"Ik ben vrij impulsief en voel me al snel verantwoordelijk. Als er ergens iets georganiseerd of geregeld moet worden, dan steek ik vaak mijn hand op. Op school of op de vereniging; ik help graag mee. Dat zit erin gebakken. Mijn vader is lang mijn trainer geweest en dat heb ik altijd als heel positief ervaren. In algemene zin vind ik het gewoon belangrijk om iets voor een ander te doen. Dus toen er op de club gevraagd werd wie er interesse had om mee te helpen met de trainingen, hapte ik meteen toe. Eerst meidenteams, daarna de minipupillen. In 2020 ben ik gestart als trainer bij het team van mijn oudste zoon, inmiddels het huidige Onder 13-2 van Eerbeekse Boys."

Veilige omgeving

"Voor de eerste training van het seizoen gaan we eerst even met de jongens zitten. Wie ben je? Wat vind je belangrijk? Hoe wil je dat we met elkaar omgaan? Teamvorming is zo belangrijk. In een moeilijke wedstrijd komt het uiteindelijk altijd op teamspirit aan. Dat kan alleen als je samen afspraken hebt gemaakt, waar iedereen verantwoordelijk voor is. Een vertrouwensband met de trainers hoort ook daarbij. Mark en ik doen op de training vaak mee met een partijvorm. Je bent er meteen bij en de jongens vinden het ook leuk."

Taart in gezicht

"Ik ben trainer, omdat ik het gewoon heel erg leuk vind. En graag iets voor anderen wil doen. Andersom krijg je een hoop terug. Dat zit hem in kleine dingetjes. In wederzijds respect. Laatst was er een speler die wat lastige wedstrijden achter de rug had. Opeens maakte hij in de laatste minuut het winnende doelpunt. Dat kwam hij vieren met een bodycheck. Een andere keer kreeg ik een taart vol in mijn gezicht. Eigen schuld, want dat was de afspraak die we met het team hadden gemaakt. Als we kampioen zouden worden, dan mochten ze een taart naar de trainers mikken. Een van de spelers die aan het begin van het seizoen nog te verlegen was om me aan te kijken, stond nu vooraan met die taart in zijn handen. Mooi toch? Je kunt echt iets betekenen in de persoonlijke ontwikkeling van kinderen. Al heb ik wel twee keer mijn haar moeten wassen om die slagroom eruit te krijgen."

Scepsis

"Ik heb wel eens met een sceptische vader te maken gehad. Of ik de nieuwe trainer van zijn zoon zou worden. Ja, antwoordde ik dan, samen met Mark op gelijkwaardige basis. Ik merkte wat twijfel en kreeg het gevoel dat ik me – puur omdat ik vrouw ben - moest bewijzen. Dat heb ik snel geparkeerd. Ik doe mijn ding. Heb je vragen, dan ga ik graag het gesprek aan en leg ik uit waarom we iets op een bepaalde manier aanpakken. Voor de rest is het niet mijn probleem. Bovendien zal je snel aan jouw kind merken wat hij van mij als trainer vindt. Na een paar weken kwam diezelfde vader naar me toe. “Mijn zoon maakt nu al zoveel stappen bij jullie.” Het was zijn manier om te vertellen dat hij me echt als trainer zag."

Opleiding VC1

"Voor mij was het in eerste instantie heel dubbel. Ik had al zoveel ervaring uit de praktijk dat ik dacht de meeste kennis al in huis te hebben. Ook vanuit mijn pedagogische achtergrond wist ik wel hoe je kinderen het beste kunt benaderen. Niet te lang van stof, altijd to the point. Wat kon ik nog leren op die VC1? Genoeg, zo bleek. Vooral dankzij docent Fred van Lent die het heel persoonlijk maakte en echte verdieping gaf. Ook weet ik de online tool Rinus veel beter te benutten. Een voorbeeld? Nou, voor een specifieke oefening de juiste afmetingen van het veld uitzetten. Net even kleiner maken, zodat spelers sneller moeten handelen."

Coaching Girls

"Het lijkt me leuk om verder te gaan met een trainersopleiding, al ben ik ook een beetje zoekende. Ga ik verder met een jongensteam of wil ik me misschien verdiepen in de Coaching Girls module die de KNVB ook aanbiedt. Ik merk dat daar behoefte aan is. Er zijn best veel voetballende meiden bij Eerbeekse Boys en het loopt niet altijd even soepel met de trainers. Het coachen van meiden vraagt nu eenmaal om een andere insteek dan bij de jongens. Coaching Girls is daar specifiek op gericht en dat spreekt me wel aan. Hoe kun je handvatten bieden aan trainers? Hoe gaan meiden en vrouwen met elkaar om? Ik help graag anderen, dus het lijkt me heel leuk om daar in de toekomst, bijvoorbeeld in een coördinerende rol, mee aan de slag te gaan. Maar eigenlijk wil ik komend seizoen even een stapje terug doen. Een soort sabbatical. Al lachen ze me thuis uit, als ik dat aan de keukentafel ter sprake breng. Gaat je nooit lukken, zeggen ze dan. En ik denk dat ze daar wel gelijk in hebben."

Vraag het aan andere vrouwen

"Vrouwen twijfelen te vaak of ze iets kunnen. Of denken dat ze er geen verstand van hebben. Ik zeg dan: doe het gewoon. Als je de stap nooit zet, dan zul je ook nooit komen te weten of het iets is. En als een bepaalde rol niet bij jou past, dan is dat helemaal niet erg. Dat weet je dat tenminste. Mijn tip is: spreek vooral vrouwen zoals mij aan. Vraag hoe wij het ervaren, waar we tegenaan lopen, welke weg we hebben bewandeld. Durf gewoon vragen te stellen aan degenen die al trainer, scheidsrechter of bestuurder zijn. Vraag of je even mag kijken. Of loop een dagje mee, net als op het werk of de studie. Even snuffelen aan een bepaalde rol, dat maakt de instap een stuk gemakkelijker. Ik neem je graag mee, hoor."