'Gehoorbeperking is geen belemmering voor talent en hard werken'

Mies en Cato Hansté hebben een gehoorbeperking. Ze spelen sinds dit seizoen in de voetbalacademie van respectievelijk FC Twente en Go Ahead Eagles.. - Foto: Peter Jan Rijpkema

Hun hele leven speelden de zussen Cato en Mies Hansté bij TVC’28 in Tubbergen. Afgelopen zomer stapten ze allebei over naar de voetbalacademie van een betaald voetbalclub. Cato komt uit voor Go Ahead Eagles O17, Mies voor FC Twente O17. Hun gehoorbeperking is geen enkele sta-in-de-weg om zich te kunnen ontwikkelen als voetballer. We blikken met Cato en Mies terug op hun tijd in JO15-1 van TVC’28.

Op Werelddovendag (26 september 2026) presteren we tipkaarten voor spelers met een gehoorbeperking in het reguliere amateurvoetbal. Met een paar simpele aanpassingen kom je al heel ver, zo laten de tipkaarten zien. Ze zijn ontwikkeld voor teamgenoten en trainers, maar ook voor dove en slechthorende spelers zelf.

Tipkaarten De tipkaarten zijn samen met Ongehoord Sportief speciaal ontwikkeld voor spelers en trainers in het reguliere amateurvoetbal.

Cato Hansté

Ik ‘mis’ niets, maar heb gewoon een andere manier van luisteren nodig.

"Voetbal speelt een grote rol in mijn leven. Zelf spelen en andere wedstrijden kijken. Het is voor mij ook een manier om samen met familie en vrienden tijd door te brengen, door bijvoorbeeld een wedstrijd op tv te kijken of in het stadion. Ik hoor minder goed dan de meeste mensen. Soms versta ik woorden niet goed. Als iemand met zijn rug naar mij toe staat of zacht praat, dan mis ik wel wat woorden. Ook als het lawaaiig is, dan wordt het wat onduidelijk voor mij. Het maakt mij niet minder. Ik ‘mis’ niets, maar heb gewoon een andere manier van luisteren nodig."

"Als ik aan de kant van de trainers sta, hoor ik alles wat zij zeggen. Sta ik aan de andere kant, dan mis ik wel eens wat woorden. Vanwege de wind die in mijn oren komt en het gepraat op het hele veld. Soms denken mensen dan dat ik niet oplet. Dat doe ik wel, alleen konden mijn oren het niet 'vangen'."

"Trainers en teamgenoten hoeven voor mij niks ingewikkelds te doen. Ik wil gewoon op dezelfde manier meedoen als de anderen. Zoals het nu gaat, gaat alles goed. Ik heb geen ‘speciale behandeling’ nodig, maar ik wil wel dat ze me zien als speler én als persoon. Niet als ‘diegene met een gehoorbeperking'."

"Mijn gehoorbeperking speelt niet echt een rol meer in het voetbal. Ik hoef er niet bewust mee bezig te zijn. Soms heb je tegenstanders die boos zijn als ze hebben verloren of als ik ze goed verdedigd heb. Dan hoor ik ze iets zeggen over mijn gehoor. Vroeger had ik daar veel last van, maar nu maakt mij dat eigenlijk helemaal niets meer uit. Ik laat ze praten, want uiteindelijk hebben zij een excuus nodig voor hun verlies."

Mies Hansté

Ik wil een voorbeeld zijn voor alle slechthorende en dove kinderen. Laten zien dat je alles kan bereiken.

"Voetbal speelt een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik ben heel blij dat ik de overstap heb mogen maken naar FC Twente MO17. Vooral omdat mijn gehoorbeperking geen invloed daarop heeft gehad. Ik kan nu echt alles uit mezelf halen om de top te bereiken. Dat is ook mijn droom. Nu ik eenmaal die stap heb gemaakt zit er maar één ding op: de mensen over de hele wereld laten zien dat een beperking geen belemmering is voor talent en hard werken. Ik wil een voorbeeld zijn voor alle slechthorende en dove kinderen. Laten zien dat je alles kan bereiken."

"Het allerbelangrijkste is dat ik me echt niks aantrek van mensen die er iets van vinden. Zij begrijpen niet wat ik allemaal heb meegemaakt in mijn leven met mijn gehoor. Voetbal is voor mij een uitlaatklep. Ook een rustgevende sport, vind ik zelf, maar het geeft me vooral plezier."

"Als ik met wind tegen aan het fietsen ben, dan hoor ik vrijwel niets. Als je dan met mij wilt praten, dan moet je even een seintje geven zodat ik mijn hoofd naar je toe draai. Met 52 dB verlies heb ik geen groot gehoorprobleem, in de zin dat ik gebarentaal nodig heb. Alleen versta ik dingen soms even verkeerd. In het veld hoor ik van dichtbij alles. Staat iemand verder weg, dan hoor ik het vanwege de wind iets minder goed." 

"Ik krijg van tevoren duidelijke instructies van de trainers. Over mijn taak en het beoogde doel. Tijdens een training of wedstrijd kunnen ze ook vanaf de kant bepaalde tekens maken, zodat ik weet wat ik moet doen. Alleen bij veel wind kan ik niets verstaan wat er vanaf de kant gezegd wordt. Het belangrijkste is dat trainers eerst mijn aandacht hebben. Mijn teamgenoten helpen daarbij. Hoor ik de trainers niet, dan roept mijn teamgenoot mij wel en krijg ik het via hen te horen."

Voor mij is het belangrijk om vooraf een duidelijke taak te krijgen op het veld.

"De meeste bij FC Twente weten dat ik slechthorend ben. In een gesprek met de trainer is het ook aan bod gekomen. Hij vroeg wat ik nodig had. Ik antwoordde dat ik het al helemaal gewend ben. Met uitleg sta ik vaak al vooraan. Met nieuwe oefeningen kijk ik het eerst af bij een ander. Voor mij is het belangrijk om vooraf een duidelijke taak te krijgen op het veld. En afspreken dat teamgenoten in het veld mijn aandacht trekken of de info aan mij doorgeven. En werken met tekens zodat het direct duidelijk is."

"Het gebeurt af en toe dat een tegenstander mij pest over mijn hoortoestellen. Dan worden er opmerking gemaakt. Zoals ‘jij dove!’ of ‘Hoor je niet goed?’. Ik heb geleerd om daar boven te staan. Mijn teamgenoten weten niet anders. Als ze zien dat ik het niet hoor, dan roepen ze harder.  Voor mij hoeft er niet teveel aandacht aan gegeven te worden. Dat vind ik ook niet fijn. De tipkaarten die er nu zijn, zijn vooral voor jonge kinderen heel belangrijk. Ook voor trainers is het een mooi hulpmiddel, zodat iedereen er beter rekening mee kan houden."