Co Roelofs: de man achter de tap van SV Erasmus

750 vrijwilligers van amateurvoetbalclubs uit het hele land, onder wie Co Roelofs, kregen een speciaal eerbetoon tijdens ‘Rondje Waardering’ bij de KNVB Bekerfinale. - Foto: ©Set Vexy

De kantine van voetbalclub SV Erasmus, gelegen in het Westland op de grens met Den Haag, is een tweede huiskamer voor voetballiefhebbers van alle leeftijden, culturen en achtergronden. Voor Co Roelofs (72) is het al ruim 25 jaar de plek waar hij zich als een vis in het water voelt. Als coördinator van de bardiensten en drijvende kracht achter de kantine zorgt hij dat iedereen zich er, voor én achter de bar, thuis kan voelen. Met de campagne Rondje Waardering zetten de KNVB en Heineken vrijwilligers als Co in het zonnetje. Zo is hij tijdens de KNVB Bekerfinale één van de 750 vrijwilligers die als eregast mogen afreizen naar De Kuip om voor één keer zélf in het middelpunt te staan.

In onze wijk zijn geen buurthuizen meer; de clubkantine heeft deze rol en sociale brugfunctie overgenomen.

Nederland is kampioen van het verenigingsleven. Bijna iedereen heeft een voetbalclub om de hoek, middenin de buurt. Het kloppende hart van deze clubs is de sportkantine. Het is de plek waar mensen samenkomen en winnen en verliezen samen wordt beleefd. Dat hart klopt dankzij vrijwilligers, die samen het ‘sociale cement’ van het voetbal vormen. Maar dat sociale weefsel staat onder druk. Met Rondje Waardering brengen de KNVB en Heineken daarom een ode aan alle vrijwilligers die amateurclubs draaiende houden. Dat gebeurt daar waar het verenigingsleven samenkomt: in de kantine, langs de lijn en op het veld. Want hoewel vrijwilligers de ruggengraat vormen van het Nederlandse clubvoetbal, voelt lang niet iedereen zich gezien.

Zo blijkt uit onderzoek dat slechts 58 procent zich gewaardeerd voelt, terwijl bijna acht op de tien Nederlanders aangeeft vrijwilligers juist vaker te willen bedanken. Tegelijkertijd erkent 62 procent complimenten voor zich te houden, omdat het juiste moment ontbreekt of zij niet altijd weten hoe zij hun waardering kunnen laten blijken. De waardering is er dus wel, maar bereikt de vrijwilligers vaak niet. En dat is zonde, want bijna driekwart geeft aan dat een simpel ‘dankjewel’, een schouderklopje en een glimlach al veel verschil maken.

Van horecaman tot clubman

Eén van deze duizenden vrijwilligers is Co Roelofs. In 1989 verruilde Co zijn woonplaats Hilversum voor Den Haag, waar hij jarenlang werkte bij een groothandel voor bouwmaterialen. Het was in die jaren dat Co zijn weg vond naar SV Erasmus, via een collega die bij de club voetbalde. Co kwam langs voor de gezelligheid, dronk af en toe een biertje in de kantine en zag dat daar van alles beter kon. “Toen ik jong was, heb ik zelf veel achter de bar gestaan en ik heb dus best veel horeca-ervaring. Ik zag al snel dat er in de clubkantine nog veel winst was te behalen. Er stonden te weinig mensen achter de bar, waardoor mensen soms lang moesten wachten, en ook op het gebied van hygiëne kon veel worden verbeterd.”

Toen iemand Co uitdaagde om de kantine zelf nieuw leven in te blazen, aarzelde hij niet lang. Wat begon met af en toe bardiensten draaien, groeide al snel uit tot een tweede leven. Al coördinator bardiensten is Co verantwoordelijk voor het hele reilen en zeilen in de sportkantine: van inkoop en voorraadbeheer tot het aansturen en werven van vrijwilligers. Een klus waar de inmiddels gepensioneerde Co bijna een dagtaak aan heeft. “Ik ben zo’n vier dagen per week voor de club in touw. Maar ja, achter de geraniums zitten is niks voor mij. Ik wil iets nuttigs doen, gezellig onder de mensen zijn en iets betekenen voor de club.”

De kantine als kloppend hart van de voetbalclub

Voor Co is de kantine het kloppende hart van de voetbalvereniging. “Zonder de kantine en al die vrijwilligers die bardiensten draaien, kan de club eenvoudigweg niet bestaan. Het is niet alleen de belangrijkste inkomstenbron van de club, maar ook een ontmoetingsplaats”, vertelt Co. “Op drukke wedstrijddagen komen er honderden mensen bij ons aan de bar.”

Ook doordeweeks is de kantine een levendige plek. “We organiseren elke week een kaartavond voor ongeveer veertig man en elke donderdag is clubavond. In onze wijk zijn geen buurthuizen meer; de clubkantine heeft deze rol en sociale brugfunctie overgenomen.” En dat is volgens Co goed voor de sociale contacten tussen mensen in de buurt. “In een wijk als de onze brengt de club mensen van verschillende generaties en achtergronden samen. Mensen die elkaar anders niet snel zouden ontmoeten. Dat is mooi om te zien.”

Het werk van Co in de sportkantine heeft dus een grote sociale functie, blijkt ook uit het onderzoek. Zo beschouwt 86 procent van de Nederlanders de kantine als een belangrijke ontmoetingsplek. Voor ruim negen op de tien mensen is de kantine zelfs cruciaal voor het voortbestaan van de club. Verder zegt 67 procent van de vrijwilligers zich door de clubkantine sterker verbonden te voelen met andere clubleden.

Oog voor de mensen achter en voor de bar

Ik zeg altijd bedankt tegen onze vrijwilligers. Dat is een klein gebaar en het minste wat je kunt doen. Want zonder vrijwilligers valt alles stil.

Naast het coördineren van de bardiensten speelt Co ook een belangrijke rol in het begeleiden en opleiden van vrijwilligers. Zo zorgt Co dat iedereen weet wat er nodig is om de kantine goed en professioneel te laten draaien: van een goede hygiëne en voorraadbeheer tot het wisselen van fusten en het doorspoelen van leidingen. Ook regelt hij dat vrijwilligers cursussen kunnen volgen. “Kennisoverdracht is belangrijk. Als mensen begrijpen waarom iets belangrijk is, gaan ze het vanzelf beter doen”, legt Co uit.

Volgens Co draait vrijwilligerswerk vooral om de manier waarop je het samen doet. “Je moet mensen soms op iets aanspreken, maar ook echt contact maken. Wat we hier samen met onze vrijwilligers neerzetten, is méér dan alleen een goed biertje tappen. Je moet ook zorgen voor een goede hygiëne en zorgen dat alles er netjes en spik en span uitziet. De kantine is tenslotte het visitekaartje van de club. Wij moeten er samen voor zorgen dat iedereen - voor én achter de bar - zich welkom voelt en weer tevreden naar huis gaat.”

Wel merkt Co dat het moeilijker wordt om nieuwe vrijwilligers te vinden. “De mentaliteit is veranderd”, zegt hij. “Mensen hebben het druk en vragen al snel: wat krijg ik ervoor terug?” Co probeert de bestaande vrijwilligersploeg daarnaast te motiveren door regelmatig oprechte waardering te tonen. “Ik zeg altijd bedankt. Dat is een klein gebaar en het minste wat je kunt doen. Want zonder vrijwilligers valt alles stil.”

Een klein gebaar maakt een groot verschil

Voor Co en zijn medevrijwilligers is waardering dus belangrijk. De betekenis ervan wordt echter nog weleens onderschat. “Veel mensen zien niet wat er achter de schermen allemaal gebeurt. Voor hen lijkt het alsof alles vanzelf op rolletjes verloopt. Ook staan ze er vaak niet bij stil dat je geen vergoeding krijgt.” Juist daarom maken kleine gebaren een groot verschil. “Een simpel bedankje, een schouderklop of iemand die je een complimentje geeft, omdat alles goed geregeld is. Dat is echt fijn om te horen.”

Co probeert dat ook door te geven aan de vrijwilligers met wie hij samenwerkt. Na een bardienst neemt hij altijd de tijd om hen persoonlijk te bedanken. “Of iemand nou twee uur heeft geholpen of een hele dag, dat maakt niet uit. Als mensen met een goed gevoel naar huis gaan, komen ze ook weer terug.” En nu wordt Co zélf in het zonnetje gezet. Het was voor hem een grote verrassing toen bleek dat hij door clubleden en vrijwilligers is genomineerd voor een speciale plek op de tribune, waar hij samen met 750 andere vrijwilligers getuige was van de KNVB Bekerfinale. “Het is vooral erg mooi dat deze waardering vanuit de club zélf komt, van de mensen met wie je het samen doet.”