Er is iets mis gegaan.

Het lukt niet om de pagina die je zocht op KNVB.nl te laden.

Op dit moment is de website in onderhoudsmodus. Probeer het later nog eens.

Gebruik je een adblocker? Probeer deze uit te zetten en laad de pagina opnieuw.

Hé Scheids! Hopen op betere tijden

KNVB Media
KNVB Media
23 oktober, 10:47

Journalist Robbert Minkhorst neemt de proef op de som; hoe is het om scheidsrechters te zijn? - Foto: KNVB Media

Steeds sneller, steeds makkelijker ook, is de scheidsrechter Kop van Jut. Beschimpt, belaagd en betast. Wie respecteert de scheidsrechter nog? En hoe leuk is het dan om er een te zijn - of te worden? Journalist Robbert Minkhorst neemt de proef op de som.

We zagen het bij Docos 4 wel aankomen. Uit bij het roemruchte Roodenburg in Leiden-Noord waar de zondagen tegenwoordig toch al een verlaten indruk maken, was het behelpen. Aan de gastvrijheid lag het niet en in theorie hadden we bijvoorbeeld best kunnen douchen, maar, zei onze gastheer, ‘ze hebben de warmwaterleiding uitgezet’. Waarbij hij in het midden liet of dat door de gemeente was gedaan, of door de clubleiding. Ik vermoedde het eerste.

In de rust kregen we thee. Iemand vroeg zich af ‘wat voor gekke Marokkaanse thee dit was’, tot we op het zakje het label van Albert Heijn zagen. Sommigen stonden buiten, anderen zaten binnen. Verder overdachten we onze zonden, want Roodenburg was aan de winnende hand. ‘Denk je dat we volgende week nog zullen voetballen’, zei een ploeggenoot. Een ander had net een coronatest laten doen – dan komt het ineens ook wel heel dichtbij.

Een week eerder, toen we thuis speelden tegen ROAC, was een aantal spelers al omgekleed aangekomen. Niettemin mochten we bij het ‘loket’ - een open raam van het wedstrijdsecretariaat - de sleutel van de kleedkamer ophalen. Na afloop konden we, na vijf opeenvolgende nederlagen, niet eens onze eerste overwinning van dit seizoen vieren. Twee dagen na de wedstrijd bij Roodenburg kondigde premier Mark Rutte ’s avonds een voetbalstop af. De automatische wedstrijdenindelingsgenerator van de KNVB had die maatregel niet zien aankomen, want die ochtend had ik als scheidsrechter nog Koudekerk 2-ARC 4 toebedeeld gekregen.

Grote familie

Ach ja, zo gezellig was het allemaal al niet meer. Sinds dit seizoen zijn de beperkende maatregelen steeds verder opgeschroefd, in de hoop de tweede coronagolf in te dammen. Maar eigenlijk werden wij gewoon steeds verder ingedamd. Dat de kantine dicht moest blijven was niet alleen een aderlating voor de club, maar zeker ook voor Docos 4, omdat we vaak pas in de derde helft op ons best zijn. Bovendien zijn we met ons elftal een grote familie met de aanloop die we bij thuiswedstrijden krijgen, van oud-spelers, vrienden, aanhang, kinderen.

Toen een lokale columnist onder de kop ‘Willekeur om een sportveld’ zich in mijn krant beklaagde over het bezoek van handhavers aan de te drukke UVS-kantine terwijl het ‘nonchalante Docos’ wegkomt met helemaal niets doen tegen corona, publiek er ‘schouder aan schouder stond’, wakkerde dat de animositeit tussen de twee stadsclubs weer even aan. Onze redactie kreeg een filmpje binnen dat circuleerde en waarin je een polonaise door de UVS-kantine ziet lopen. Maar de authenticiteit ervan kon niet worden bevestigd.

Maar uhm, Docos nonchalant? Ik had net een streng decreet van mijn clubbestuur gekregen, waarin het uit eigen beweging alvast tot verdere beperkingen overging. Het onderlinge seniorentoernooi in augustus dat in ere hersteld ging worden, was al afgeblazen. Want het bestuur ‘wilde het niet op zijn geweten hebben’ dat het virus zou oplaaien.

Ik geef toe, het was zoeken naar eenduidigheid. Terwijl de testcijfers toegroeiden naar een dagrecord op dagrecord, bleven wij aanvankelijk doorvoetballen. Hoe krampachtig ook.

Scheidsrechterscoronaprotocol

Als scheidsrechter wilde ik evenzeer houvast. Voor de eerste (beker)wedstrijd van dit jaar had ik het scheidsrechterscoronaprotocol van de KNVB thuis driftig doorgespit. Een collega met wie ik die dag de kleedkamer deelde, had hem uitgeprint als spiekbrief. Maar waar waren we nou precies verantwoordelijk voor? Uitbundig juichen was uit den boze. Spelers mochten elkaar niet in de armen springen na een doelpunt, wat in mijn wedstrijd natuurlijk prompt gebeurde, jonge honden die de spelers waren. Daar ging ik toch geen geel voor geven?

In de dug-out, hoeveel mensen pasten daar nou in? En wie? Toen ik een ploeg op een volle dug-out aansprak, werd ik meewarig aangekeken.

En publiek? De scheidsrechterscommissie van Meerburg, waarin ik als oud-cursist van de vereniging nog meedenk, zat er mee omhoog. Een rapporteur die ik op bezoek kreeg, zei het even simpel als stellig.‘Publiek in coronatijd is een zaak van de club. Niet van jou.’ Hoe dan ook, vanaf het moment dat er geen publiek meer mocht bij wedstrijden, was die discussie ook meteen gesloten.

Geworstel met willekeur, discussies over eenduidigheid – het zal allemaal wel. Voorlopig zitten we met het voetbal in een lockdown. Het is hopen op betere tijden.

Reageren?

Robbert Minkhorst

Twitter: @LD_mink #ikwordscheidsrechter

Word scheidsrechter!

Lijkt het je leuk om wedstrijden te fluiten? Zie jij jezelf een voetbalwedstrijd in goede banen leiden? Klik dan hieronder voor meer informatie!

Gerelateerd nieuws

Laatste artikelen

Om je bezoek aan onze websites optimaal te laten verlopen, maken wij gebruik van cookies. Cookies om het verkeer over onze sites te analyseren en cookies om (advertentie)inhoud te personaliseren en sociale media content aan te bieden. Natuurlijk vinden wij je privacy belangrijk, daarom kun je deze cookie-instellingen zelf beheren. Hoe wij omgaan met de gegevens die op basis van de geplaatste cookies verkregen zijn, leggen wij uit in onze cookie- en privacyverklaring.