Hé scheids! Hun eerste bondsscheidsrechter

KNVB Media
KNVB Media
16 april, 13:09

Journalist Robbert Minkhorst neemt de proef op de som. - Foto: KNVB Media

Steeds sneller, steeds makkelijker ook, is de scheidsrechter Kop van Jut. Beschimpt, belaagd en betast. Wie respecteert de scheidsrechter nog? En hoe leuk is het dan om er een te zijn - of te worden? Journalist Robbert Minkhorst neemt de proef op de som.

Een halve finale in de districtsbeker. Dat klinkt gaaf. Oké, het is de JO12-1 van DSO tegen die van Berkel, maar toch. Ik moet de linkerkant van veld 2 hebben, krijg ik te horen als ik in Zoetermeer aankom. Maar waarschijnlijk zou ik het vanzelf wel zien, klinkt het geruststellend.

Even schakelen

Het is even schakelen, maar hoe moeilijk kan het zijn?

Linkerkant? Ik ben verward. JO-12, dat is toch, zeg maar, eerstejaars O13? Die voetbalden toch al op een heel veld? Uhm, nee. Mijn gedachten willen in eerste aanvang alle kanten opgaan in mijn hoofd, maar zulks lijkt me een beetje overdreven, maan ik mezelf. Jaren heb ik het jeugdteam van mijn zoon bij Meerburg gecoacht – óók op een half veld. Het is even schakelen, maar hoe moeilijk kan het zijn?

Dit is mijn debuut als KNVB-scheidsrechter op een half veld, en het is hun debuut met een aangewezen bondsscheidsrechter. Selectieteams van JO-12 krijgen die vanaf de halve finale in het bekertoernooi – nog niet in de competitie.

Zonder dopjes

De coach van Berkel vraagt naar de dopjes aan de lange zijde die het veld zouden moeten versmallen. Er zijn geen dopjes. Zijn collega van de thuisclub verontschuldigt zich ervoor. ‘Ik kreeg aan het begin van het seizoen te horen: Daar doen we hier niet aan', zegt hij. De trainer van Berkel legt de verantwoordelijkheid op mijn schouders. ‘U moet beslissen’, meldt hij, en als hij een kennelijk meewarige blik van mij veronderstelt, voegt hij eraan toe dat het hem ‘uiteindelijk niet uitmaakt’.

We gaan voetballen, acht tegen acht, zonder grensrechters (die zijn niet nodig) en zonder dopjes

We gaan voetballen, acht tegen acht, zonder grensrechters (die zijn niet nodig) en zonder dopjes. Vier keer een kwartier. De coaches hebben zich met hun wissels (er mag doorgewisseld worden) aan weerszijden van het (grote) doel op de achterlijn geposteerd. Aan die kant van het veld verzamelen zich ook de toeschouwers, in totaal zo’n twintig.

Kwaliteitsverschil

In hun eigen competities – de hoofdklasse – staan DSO en Berkel er goed voor: op de tweede plaats. Deze zaterdag blijkt het kwaliteitsverschil al gauw groot. DSO probeert in de wedstrijd te blijven en dat lukt ongeveer twintig minuten. Het besef dat hij vandaag gaat verliezen, kan één speler – laten we hem Wesley noemen – moeilijk verkroppen. Eerst komt hij, terwijl het spel al verderop bezig is, met een scharende tackle ingevlogen, te laat om zijn tegenstander (echt) te kunnen raken, maar ik vind het knap voor een 11-jarige. Oproer langs de kant, bij publiek en trainers.

Amper een minuut later bemoeit hij zich in een kluwen spelers met het gevecht om de bal, en deelt opzichtig een schop uit. ‘Heb je het gezien scheids?!’, klinkt het verontwaardigd uit de coachhoek. Ik wacht twee tellen en kijk naar ‘de bank’ van DSO. Daar wordt direct ingegrepen. ‘Zien jullie wat er gebeurt?’, roep ik terug. Een van de twee trainers sommeert Wesley naar de kant te komen. Vervolgens gaat hij zitten bokken in het doel, wat hij behoorlijk lang volhoudt.

Hands

Dit zijn jongens van 11 die dus nog nooit een officiële bondscheidsrechter hebben meegemaakt, maar ze leren duidelijk al snel

‘Hands, hands’, klinkt het in het veld. Ik vind dat niet en laat doorspelen. Doelpunt. ’Hands, hands’, roepen de wisselspelers van DSO daarna bij zo’n beetje elk duel om de bal. Ook corners en achterballen worden in twijfel getrokken, over en weer trouwens. Dit zijn jongens van 11, soms 12, plus hun ouders, die dus nog nooit een officiële bondscheidsrechter hebben meegemaakt, maar ze leren duidelijk al snel.

Wesley mag het in de tweede helft nog een keer proberen, maar hij houdt het niet lang vol. Als hij zich weer dreigt te misdragen, halen zijn coaches hem opnieuw uit het veld. De koppies bij zijn medespelers gaan hangen, bemoedigende opmerkingen vanaf de zijlijn ten spijt.

Strafschop

Ik geef een strafschop aan Berkel, maar bedenk daarna pas: mocht ik dat wel? Vanaf de kant wordt het zeer betwijfeld. De Zoetermeerse verdediger had de aanvaller, op weg naar een scoringskans, van achteren aangetikt. (Ja, dat mocht ik, blijkt bij navraag bij de bond.)

Het wordt 12-0 voor Berkel. In opdracht van hun trainers bedanken de spelers het meegereisde publiek. De jongens van DSO druipen, in plukjes, af. De bedankjes daarna komen van de trainers, en van toeschouwers. ‘Goed gefloten scheids.’

Oh, dus toch.

Robbert Minkhorst

Twitter: @LD_mink #ikwordscheidsrechter

Gerelateerd nieuws

Laatste artikelen

Om je bezoek aan onze websites optimaal te laten verlopen, maken wij gebruik van cookies. Cookies om het verkeer over onze sites te analyseren en cookies om (advertentie)inhoud te personaliseren en sociale media content aan te bieden. Natuurlijk vinden wij je privacy belangrijk, daarom kun je deze cookie-instellingen zelf beheren. Hoe wij omgaan met de gegevens die op basis van de geplaatste cookies verkregen zijn, leggen wij uit in onze cookie- en privacyverklaring.