Michaël Koevoets: Zes dagen per week in touw voor de club

Er zijn niet veel leden van verenigingen die aankondigen dat ze 'ooit' voorzitter willen worden. Michaël Koevoets, nu secretaris en jeugdvoorzitter bij VV DEVO uit het Brabantse Bosschenhoofd, doet het wel. "Ik vind dat je je ambities best mag uitspreken."

Voor de goede orde: Michaël (31) is maar wát blij met de huidige clubvoorzitter van DEVO, Willy Brans. "Willy is pas net begonnen en doet het heel goed. Ik hoop dan ook dat hij nog lang voorzitter blijft. Maar ooit zou ik hem best willen opvolgen. Het lijkt me mooi om voorzitter te worden van 'mijn' club. Het past ook in de lijn van de activiteiten die ik nu doe. Nu ben ik met veel plezier onder meer secretaris en jeugdvoorzitter. Maar er komt een moment dat ik een nieuwe uitdaging zoek."

Kind van de club

Die activiteiten, dat zijn er nogal wat. Michaël is een ‘kind van de club’: "Ik voetbal hier al vanaf mijn vijfde jaar. En momenteel ben ik secretaris, jeugdvoorzitter, trainer van DEVO Jo15-1 en van het derde elftal, plus leider én grensrechter bij ons eerste. Oh ja, ik doe ook nog wel eens een bardienst als het nodig is. Ik ben dus zes dagen per week op de club, en daarnaast verricht ik ook nog wat taken thuis. Bijvoorbeeld het bedienen van het digitale bord dat in onze kantine hangt. Dat kan gewoon thuis op mijn laptop.”

Michaël kan moeilijk zonder de club en de club kan moeilijk zonder hem. Dat blijkt niet alleen uit zijn verhaal, maar ook uit bestudering van het organogram van VV DEVO, waar zijn naam op talloze plekken opduikt. Michaël doet alles even opgewekt bij de vereniging, waar een fraaie naam schuilt achter de clubafkorting: DEVO staat namelijk voor 'Door Enige Vrienden Opgericht'.

Vriendenclub

Die vrienden, die vindt Michaël er vandaag de dag nog altijd. "Ik was natuurlijk niet bij de oprichting in 1929, haha. Dat was ver voor mijn tijd, maar ik vind dat DEVO nog steeds een echte vriendenclub is. Iedereen staat voor elkaar klaar. Leden kennen elkaar en ik vind dat er veel waardering is voor de vrijwilligers. Ik krijg tenminste geregeld complimentjes voor wat ik doe. En ja, natuurlijk is dat leuk om te horen."

In een sfeer waar mensen openlijk hun waardering uitspreken, is het ook gemakkelijker om, indien nodig, iets van een ander te vragen, zo merkt Michaël. "Ik ben ook jeugdvoorzitter en probeer dus veel wedstrijden te zien en langs de lijn ouders te spreken. Tijdens zulke gesprekken blijkt vaak dat ze wel eens iets willen doen voor de club. Uit de lagere seniorenelftallen zijn nu ook weer wat jongens waarvan enkele oud-spelers van ons eerste elftal jeugdtrainer zijn geworden. Dat vind ik mooi om te zien. Zij kunnen de club echt vooruit helpen."

Flinke kostenpost

Ik ben ook jeugdvoorzitter en probeer dus veel wedstrijden te zien en langs de lijn ouders te spreken

Bovenstaande wil niet zeggen dat alles bij DEVO van een leien dakje gaat. Zo baren de financiën van de club hem weleens zorgen. "We hebben onlangs nieuwe bestrating aangelegd. Dat moesten we zelf bekostigen. Zoiets is voor ons als kleine club dan meteen een flinke kostenpost."

Ook op sportief gebied valt er nog wel wat te wensen. "Ons eerste elftal is vorig jaar naar de vijfde klasse gedegradeerd. Als club vinden we dat we zo snel mogelijk moeten terugkeren in de vierde klasse. Maar dat wordt dit seizoen heel lastig, vrees ik. We doen het allemaal met veel eigen jongens. Spelers van buiten Bosschenhoofd kunnen zichzelf aanmelden, maar we gaan niemand benaderen."

Help een ander én help jezelf

Michaël, in het dagelijks leven algemeen medewerker bij de gemeente Roosendaal, doet het vrijwilligerswerk niet alleen omdat hij het leuk vindt of uit plichtsbesef omdat 'iemand het nu eenmaal moet doen'.

Hij ziet het vrijwilligerswerk ook als manier om zichzelf te ontwikkelen. Met die instelling – help een ander én help jezelf - was hij ook zes jaar lang KNVB-scheidsrechter. "De lange reisafstanden gingen me steeds meer tegenstaan. Ik was vaak de hele dag in de weer voor één wedstrijd. Dat was het me niet waard."

Kunstgras

Ik vind dat DEVO nog steeds een echte vriendenclub is

VV Devo is niet alleen een hechte dorpsclub, maar ook een wat eigenzinnige vereniging. Michaël geeft een voorbeeld. "Op een gegeven moment was er sprake van dat we als tweede veld een kunstgrasveld zouden krijgen. Maar bij het uitwerken van de plannen bleek dat nogal wat van onze leden kunstgras helemaal niet zagen zitten."

Er werd een ledenvergadering belegd. "Daar kwam naar voren dat het overgrote deel van onze leden veel liever op gewoon gras wilde blijven voetballen. Ondanks de nadelen die dat natuurlijk ook best heeft. En ja, ik ben ook voorstander van echt gras. Al snap ik heel goed dat sommige clubs wel kiezen voor kunstgras, omdat je daarmee nu eenmaal veel minder kans op afkeuringen hebt. Maar gewoon gras voetbalt gewoon veel lekkerder, dat vind ik zelf ook. Nu beschikken we over drie wedstrijdvelden met natuurgras."

Gezelligheid

Ook over het spel zelf kan Michaël meepraten, want naast het leiderschap van het derde seniorenelftal speelt hij soms nog mee als er een mannetje te weinig is. Over zijn voetbalniveau is hij snel uitgepraat, maar over de gezelligheid in de kleedkamer en in kantine ‘De Voltreffer’ is meer te vertellen. "De activiteitencommissie organiseert van alles, variërend van mosselavonden, tot een zeskamp of een voetbalquiz. Elke donderdagavond is trainingsavond. Daarna blijft het vaak nog erg lang gezellig. En met het derde elftal draait het op zondag natuurlijk om de wedstrijd, maar net zo goed om de kleedkamerpraat na afloop."

In het geval van Michaël betekent dat: genieten, maar niet ál te lang blijven hangen. Er wachten immers altijd nog wat taken bij de club.

Clubhelden van de VoetbalsportAchter alle sporthelden staan nog grotere helden: de vele vrijwilligers die ervoor zorgen dat iedereen kan sporten en dat talent zich kan ontwikkelen.


Terug naar boven