Jesper Aarsman: ‘Het is gewoon leuk om mensen te helpen’

Als voetballer heeft hij 'nul ambities'. Maar als vrijwilliger bij VV Victoria ’03 uit Oudenbosch blinkt Jesper Aarsman uit op meerdere fronten. En ja, ook in een rol als scheidsrechter en voor de ‘rotklusjes’ voelt de student verpleegkunde zich nooit te beroerd.

Eerst maar eens die ‘rotklusjes’. Daarmee doelt Jesper, geboren in een klassiek vrijwilligersgezin, onder meer op het veldonderhoud. "Dat doe ik van april tot oktober. Ik heb er geen diploma’s voor, ik ben dus geen hovenier, maar veldonderhoud is iets wat je vooral leert door het te doen. En het specialistische werk, bijvoorbeeld het inzaaien van de velden, besteden we uit. Ik vind het mooi om te zien als onze velden er strak bij liggen. En het is leuk om te horen wanneer andere mensen zeggen, dat ons sportpark er geweldig uitziet."

Opruimen en schoonmaken

Het zijn vaak werkzaamheden in de categorie: iemand moet het doen

Zijn rol als ‘terreinknecht’ bij VV Victoria ’03, een stabiele derdeklasser, is echter maar één facet uit een rijk gevuld vrijwilligersbestaan. Jesper: "Als ik niet hoef te werken – ik doe nu MBO-Verpleegkunde en ik heb een baantje in een verzorgingshuis – ben ik scheidsrechter bij de jeugd. Verder doe ik als hulp op de zaterdag allerlei klusjes, zoals opruimen en schoonmaken. En ja, dat zijn vaak werkzaamheden in de categorie: iémand moet het doen."

Het is niet heel verwonderlijk dat Jesper vrijwilliger werd. "Ik kom uit een echt Victoria-gezin. Mijn moeder is wedstrijdcoördinator voor de zaterdag. Verder zit ze in de technische jeugdcommissie als ondersteuning, en doet ze de ledenadministratie voor de club. Mijn vader zit in het hoofdbestuur. Mijn broertje voetbalt bij Victoria, fluit ook wedstrijden en staat achter de bar. Mijn zus staat ook achter de bar. En ja, thuis gaat het aan tafel heel vaak over de club. Soms alleen maar, geloof ik. We hebben tijdens het eten in elk geval altijd een gespreksonderwerp."

Gezegend met vrijwilligersgenen

Ik fluit nu bijvoorbeeld bij de JO17, dat zijn dus ongeveer mijn leeftijdgenoten

Jesper is dus gezegend met vrijwilligersgenen. "Ik doe het allemaal met plezier. Voor mij is vrijwilligerswerk, ook omdat ik ermee ben opgegroeid, min of meer vanzelfsprekend." En Jesper was er al vroeg bij. "Vijf, zes jaar geleden, toen ik in de C zat, werd er vanuit de KNVB een scheidsrechterscursus gedaan bij de club. Daar heb ik me toen, samen met een paar vrienden, voor aangemeld. Na die cursus gingen we fluiten bij de F-jes en we zijn ermee doorgegaan. Ik vond het vanaf het eerste moment al leuk."

Hij heeft nog altijd veel lol in het fluiten van de wedstrijden. "Ik fluit nu bijvoorbeeld ook bij de JO17. Dat zijn dus ongeveer mijn leeftijdgenoten. Dat vind ik eigenlijk de leukste groep om te fluiten. Waar ik mijn voldoening uit haal? Een wedstrijd in goede banen leiden, dat is voor mij eigenlijk al genoeg."

Niet op de voorgrond

En nee, hij hoeft als scheidsrechter niet zo nodig de nieuwe Björn Kuipers te worden. "Ik houd er niet van om op de voorgrond te treden. Ik fluit tijdens de wedstrijd ook zo min mogelijk. Maar het allerbelangrijkste vind ik: eerlijk fluiten. Ik zal nooit partijdig zijn."

Aangezien veel supporters en begeleiders, overigens soms om best begrijpelijke redenen, wél een gekleurde bril dragen, levert dat een enkele keer een verbale botsing op. "Met de jongens in het veld heb ik zelden problemen, wel soms met supporters en begeleiders. Natuurlijk mis ik weleens een overtreding, zoals ook iedere voetballer of begeleider weleens een fout maakt. Maar ja, er worden soms vervelende dingen vanaf de kant geroepen."

Hij kan er goed mee omgaan. "Gelukkig worden scheidsrechters vanuit Victoria goed begeleid, er is steun vanaf de zijlijn. Het enige wat ik echt vervelend vind, is als mensen na het laatste fluitsignaal nog blijven mekkeren. Ik vind: na het laatste fluitsignaal is het klaar."

Voorstopper

Af en toe moet er iemand van ons meedoen met onze JO19-1, maar ik ben dat nooit

Voor Jesper is het in het weekend vaak een kwestie van schipperen met de tijd. Want naast zijn clubdiensten, wedstrijden fluiten en zijn bijbaan in de zorg, wil hij zelf ook graag blijven voetballen. Daar moeten we ons niet al te veel van voorstellen, vindt Jesper. "Ik speel nu in de JO19-2. Meer teams bij ‘onder-19’ hebben we niet. Ik heb als voetballer nul ambities, maar beleef er erg veel plezier aan. Ik sta in de verdediging, meestal als voorstopper. Af en toe moet er iemand van ons meedoen met onze JO19-1, maar ik ben dat in elk geval nooit."

Sowieso zou dat lastig worden, met al zijn vrijwilligerstaken én zijn bijbaan in de zorg. "Victoria is een geweldige, gezellige club, waar ook veel buiten het voetbal om wordt georganiseerd. Qua trainingen en wedstrijden is het bij ons altijd goed geregeld. Er zijn gelukkig nog veel mensen die iets willen betekenen voor de club. Al merken we wel dat het aantal vrijwilligers iets terugloopt. Eigenlijk moeten we steeds meer doen met hetzelfde aantal mensen."

Ambulance

Als voetballer hoeft Jesper dus niet zelf te schitteren, maar in maatschappelijk opzicht wil hij wel scoren. "Ik doe nu dus MBO-Verpleegkunde, en ik wil daarna HBO-Verpleegkunde gaan doen. Ik zou graag op een ambulance werken. Inderdaad, dat gaat ook weer over mensen helpen. Dat past nu eenmaal bij mij."

En ja, ook in een nieuwe rol als ambulancemedewerker zal hij waarschijnlijk weleens op ‘zijn’ Sportpark Albano in Oudenbosch te vinden zijn. Dat zou, zeker de eerste keer, een vreemde gewaarwording zijn voor Jesper. "Want als ik nu zaterdagdienst heb, bel ik juist weleens een ambulance."

Clubhelden van de VoetbalsportAchter alle sporthelden staan nog grotere helden: de vele vrijwilligers die ervoor zorgen dat iedereen kan sporten en dat talent zich kan ontwikkelen.


Terug naar boven