‘Gouwe vent’ houdt ook weleens een donderspeech

Hij heeft naar eigen zeggen 'een groen-wit hart'. En dat gaat sneller kloppen als het goed gaat met eersteklasser AWC uit Wijchen. Bij de club zelf omschrijven ze Jurgen van de Groes als een sportieve 'gouwe vent' die zich wekelijks verdienstelijk maakt als leider, trainer, coach, vlagger, speler en regelneef.

Was je verrast dat je eerst clubheld van de gemeente Wijchen, en later zelfs bijna ‘Clubheld van de Amateursport’ van heel Nederland werd?
"Toch wel. Ik weet natuurlijk dat ik een flink aantal taken uitvoer, maar dat geldt voor meer vrijwilligers bij AWC. En als je wordt genomineerd, gaat het balletje blijkbaar rollen. Heel leuk allemaal, hoor. Ik denk dat iedereen het mooi vindt om af en toe een schouderklopje te krijgen."

Het is een flinke waslijst, maar wat doe je zoal voor de club?
"Ik ben onder meer trainer en leider van het elftal van mijn zoon Daan, die in JO15-6 speelt. Verder ben ik lid van de seniorencommissie, ik doe de wedstrijdzaken voor de senioren, ik ben op zondag leider van AWC 11 waar ik zelf ook nog meespeel, ik help bij ‘7-tegen-7’ en ik ben betrokken bij de organisatie van de pubquiz en het voetbalgala."

Want vind je zelf het leukst om te doen?
"Ik vind het allemaal de moeite waard, maar het coachen en trainen van de jeugd heeft wel wat extra’s. Dat doe ik samen met een andere vader."

Wat ben je voor type trainer/coach?
"Een strenge, vind ik zelf. Ons team is weliswaar geen onderdeel van de selectie, maar we vragen wel het één en ander van onze spelers. Onlangs speelden we tegen 'de nummer laatst'. In de eerste helft speelden de jongens zó slecht. Dan erger ik me weleens. Ik vind dat zo zonde, omdat ik weet dat ze veel beter kunnen. In de rust hield ik dus een peptalk. Of meer een donderspeech, zou je ook kunnen zeggen, om ze duidelijk te maken dat ze veel beter kunnen. Dat ze elkaar moeten helpen. Toen kwamen na afloop wat jongens naar me toe. Ze zeiden: 'Die donderspeech hielp wel'. Dat vind ik grappig, dat ze blijkbaar inzien dat het ook anders kan, én dat ze waarderen dat iemand ze daarop wijst. Sowieso vind ik het bijzonder om een band op te bouwen met die jongens. Daan is nu dertien en hij vindt het nog prima dat zijn vader leider en coach is. Op het moment dat hij daar moeite mee krijgt, doe ik snel een stapje opzij."

Word je betaald als trainer?
"Nee, dat gebeurt alleen bij onze trainers van de selectieteams, dus bijvoorbeeld die van O13-1. Zelf heb ik geen trainersdiploma, en ik heb ook geen plannen om dat te behalen. Wat ik wel heel goed vind van de club, is dat ze 'train-de-trainers' stimuleren: een betaalde trainer komt dan kijken bij een training van een vrijwilliger en geeft tips. In ons geval is dat dus een trainer van de O15-selectie. Die tips zijn heel waardevol. Daar heb ik echt iets aan."

Hoe zit het met de ambities van de club?|
"AWC is een ambitieuze club met ongeveer duizend leden. Volgens het beleidsplan moeten we elk seizoen stappen omhoog maken. Dat lukt volgens mij prima, zowel op recreatief als prestatief gebied. Daarbij is het natuurlijk belangrijk om de sfeer en de clubcultuur te bewaken. Dat doen we volgens mij goed. Zo investeren we veel in onze eigen jeugd; in het beleidsplan staat ook dat in ons eerste elftal hooguit vijf jongens van buitenaf mogen spelen. We willen vooral ruimte bieden aan onze eigen jongeren."

Je bent 45 en voetbalt nog bij de senioren. Volgens je teamgenoten ben je nog topfit. Hoe doe je dat als je chef-kok van beroep bent?
"Haha, dat is een kwestie van discipline, hè? Het klopt dat ik vanwege mijn beroep veel moet proeven, maar ik houd het daar ook bij. En niet te veel eten; ik ben geen mens van overdaad. En ik fiets altijd naar mijn werk, dat helpt ook."

En je voetbalniveau?
"Dat stelt niet zo veel voor, hoor. In de jeugd heb ik weleens in de C1 gespeeld en mogen invallen in de A1. Maar ik merkte al snel dat ik 'lekker voetballen' belangrijker vind dan de druk van het 'moeten'. In de senioren ben ik direct in een vriendenteam gaan spelen. Nu ben ik dus leider van het AWC 11 en speel op de positie die overblijft. In de jeugd was ik vooral rechtsbuiten, maar nu speel ik zo’n beetje op alle posities. De ene keer ben ik back, dan weer middenvelder, dan weer spits. Eigenlijk gewoon wat er die week nodig is."

Je regelt ook weleens wat qua sponsoring. Hoe doe je dat?
"Het helpt dat ik, ook door mijn werk, veel mensen in Wijchen ken. En dan is het gewoon een kwestie van durven vragen, hè? Ik voer een gesprekje met een ondernemer en vraag of hij iets op het gebied van sponsoring wil doen. En daarbij probeer ik altijd iets terug te geven. Dus als ik de eigenaar van een kroeg iets vraag, zeg ik er ook bij dat we met de club een avondje langskomen in zijn zaak. Voor het restaurant waar ik werk, doen we min of meer hetzelfde. De club krijgt iets op sponsorgebied, en wij beleggen met de club een buffet bij De Markies. Zo is iedereen tevreden. Op die manier heb ik bijvoorbeeld al winterjassen geregeld en een tassensponsor binnengehaald."

En je bent ook digitaal onderlegd?
"Ja, ik heb drie jaar geleden een club-app ontwikkeld, waar onze leden alles konden bijhouden. De app werd goed gewaardeerd en best vaak gedownload. Maar met de komst van Voetbal.nl was onze club-app niet meer nodig. Het kost veel tijd om een app te onderhouden, dus we zijn er inmiddels mee gestopt."

Worden vrijwilligers bij AWC genoeg gekoesterd?
"Zeker! Zo is er één keer per jaar een feest voor alle vrijwilligers. Daarnaast voel ik de waardering, ook al wordt het misschien niet altijd hardop gezegd. Soms hoor je het wel expliciet. Bijvoorbeeld als de jongens zeggen dat zo’n donderspeech helpt."

En hebben jullie genoeg vrijwilligers?
"Er staan altijd wel wat vacatures open, maar gelukkig zijn er veel mensen die zich inzetten voor de club. Wat me weleens zorgen baart, is dat sommige vrijwilligers wel erg veel op hun bordje krijgen. Sommige mensen zijn dag en nacht met de club bezig. Ik denk dat het beter is als het behapbaar blijft. Als iemand, die heel veel uren in de club stopt, er op een gegeven moment mee ophoudt, heb je direct een probleem."

Is er voor jou een leven zonder AWC mogelijk?
"Moeilijk. Ik speel hier vanaf m’n zesde jaar. Ik ben er op een gegeven moment vanwege mijn werk in de horeca drie jaar uit geweest. Toen miste ik de club, de gezelligheid, de contacten en zélf voetballen enorm."

Hoe ziet jouw leven als vrijwilliger er over vijf jaar uit? Heb je nog bestuurlijke ambities?
"Nee, ik werk bijna altijd ’s avonds, dus dat zit er niet in. Ik wil in elk geval nog een paar jaar training blijven geven en doe daarnaast dingen die op m’n pad komen. En ik zou het mooi vinden als Daan ooit in mijn voetsporen zou treden, door ook als vrijwilliger voor AWC aan de slag te gaan. Dat gaat nu al die goede kant op hoor, want hij heeft, net als ik, ook een groen-wit hart."

Clubhelden van de VoetbalsportAchter alle sporthelden staan nog grotere helden: de vele vrijwilligers die ervoor zorgen dat iedereen kan sporten en dat talent zich kan ontwikkelen.


Terug naar boven