Iljas, topscorer van Oranje

UITGEGEVEN: vrijdag, 19 augustus 2011 08:00 LAATST GEWIJZIGD: vrijdag, 19 augustus 2011 08:00

Op 27 augustus 2010 wandelde Iljas Visker door Glasgow. De zon scheen, hij genoot van de stad. Daar liep hij toch maar mooi, met zijn maten van Oranje, met wie hij later die dag om het brons zou spelen op het EK . Iljas was gelukkig. Toen kreeg hij een sms’je van een vriend: ‘Weet je welke dag het is? Sterkte vandaag.’ Iljas had geen idee, hij moest het navragen.

Die dag was het exact twee jaar geleden dat Iljas, zestien jaar destijds, werd getroffen door een herseninfarct. Daar moest Iljas toch even van slikken. ,,Ik voelde me juist zo’n grote jongen. En opeens heb je een brok in je keel.” De wedstrijd die avond ging nog verloren ook. ,,Dat is een beetje jammer aan voetbal, hè. Je kunt ook verliezen.” Dat is de heerlijke nuchterheid waarmee Iljas Visker (Tegelen, 1992) in het leven staat, al is hij in het veld geen makkelijk mannetje. ,,Veel schelden. Nog steeds wel, denk ik. Ik laat me gewoon niet snel de les lezen. Nu gaat het beter, maar ik vind het nou eenmaal moeilijk iets te accepteren.”

Nooit meer voetballen
Toch heeft Iljas dat moeten leren, en wel vanaf die dag in augustus in 2008 Hij zou voor het eerst naar zijn nieuwe school gaan, een horecaopleiding, en stond voor de spiegel zijn haren te doen. Opeens viel zijn rechterarm weg, en daarna zijn rechterbeen. Dit was niet goed, dat wist hij meteen. De eerste diagnose was migraine met uitval, de tweede een hersentumor. Het bleek een herseninfarct. ,,Het was een heftige tijd. Voor mijn familie en mijn vrienden. En voor mezelf ook. Dat vergeet ik vaak erbij te zeggen.” Dieptepunt: de dokter die hem vertelde dat hij nooit meer zou voetballen. Hoogtepunt: Iljas die na zijn revalidatie ging kijken naar een voetbaltraining. Hij zag een bal liggen, schoot, en joeg hem van dertig meter in de kruising. “Hé, wat doe jij zaterdag?”, vroeg de trainer.

‘Ik wilde dat veld weer op’
Iljas: ,,Voetbal is alles voor me. Dat laat ik me niet afnemen.” Met bloedverdunners en foliumzuur is de kans op een nieuw herseninfarct klein. Hij kan alles weer. Alleen zijn fijne motoriek is minder geworden. ,,Zeker als ik vermoeid raak. Dan tik ik met mijn rechterbeen tegen mijn linker. Daar zitten allemaal schaafwondjes van mijn noppen.”

Zwaar was het wel. Dingen met de bal die Iljas voor zijn infarct met z’n ogen dicht deed, daar moet hij tegenwoordig vier, vijf keer over nadenken, en dan nog lukken ze soms niet. ,,Ik heb na een training vaak minuten zitten janken. Maar ik wilde dat veld weer op, het maakte niet uit op welk niveau.”

Topscorer bij Oranje
Dat niveau is het Nederlands CP-team geworden, het Oranje van mensen met een hersenbeschadiging. In zijn eerste de beste wedstrijd, tijdens de Paralympic World Cup in mei 2010, scoorde Iljas meteen twee keer. Oranje won dat toernooi, met Iljas als topscorer. Hij speelt tegenwoordig in de A1 van TSC ’04 en is een nieuwe opleiding begonnen als onderwijsassistent. ,,Met scherpe messen in de keuken werken is niet zo’n succes, net als serveren.”

En straks op het veld – in de aanval van Oranje. ,,Er zijn genoeg momenten dat ik het best zwaar heb, maar ik heb het achter me gelaten. Ik ben eigenlijk ook wel trots. Ik speel mooie wedstrijden, kom op prachtige plekken en je speelt toch maar mooi voor je land.”
 



STUUR DE LINK VAN DIT ARTIKEL NAAR: